Vandaag las ik op het internet dat Google haar wordprocessorprogramma eindelijk voor publiek openstelt. Het is dan wel een betá, maar toch heel bruikbaar. Het programma heet Writely http://www.writely.com . Ik had er al eerder van gehoord en gezien, maar nu is het eindelijk te gebruiken. Het enige nadeel is wel dat je internet goed moet blijven functioneren. Er wordt wel automatisch bewaard, er kunnen meerdere mensen tegelijk aan 1 bestand werken (handig voor journalistenRepublish post) en je tekst kan zo naar je blog gepubliseerd worden. Alleen heb ik nog de Engelse spelchecker kunnen vinden, maar dat zal wel veranderen naarmate het gebruik populairder wordt.
x
woensdag, augustus 23, 2006
dinsdag, augustus 15, 2006
operatie
Zo dat is wel een hele tijd geleden dat ik wat in dit blog heb geschreven. Dacht al dat ik waarschijnlijk niet meer kon inloggen, maar de blog bestond nog. Dus moet ik nu bijna 2 jaar bijpraten. Veel is gebeurt in 2 jaar.
Vorig jaar eind september ben ik geopereerd aan mijn knie. Daar ging een lange wachttijd aan vooraf. Ik had veel pijn in mijn knie, af en toe stond het gewoon op slot, maar Brigitte houdt altijd vol en pijn is een deel van mijn leven waar ik mee heb leren leven. Oh zielig, nee hoor! Ik ben een echte Van der Winden, een keiharde (af en toe). Maar ja op een gegeven moment had ik zelfs mijn pijnlimiet bereikt. Pijnstillers hielpen niet echt (wat ook niet hielp al die berichten dat de pijnstillers die ik slikte zoals Vioxx je eraan dood kon gaan), fysiotherapie hielp niet. Ik kreeg op een gegeven moment Indometacine, volgens mijn arts een oud middel, en het hielp beter. Maar ik kon toch niet mijn hele leven aan de pillen zitten, hou ik absoluut niet van. Dus liet ik mijn huisarts mijn doorverwijzen naar de beste orthopedische chirurg van de Cariben, Paul de Windt. Hoorde veel verhalen over hem van mijn collega die gered is door de chirurg, dus daar moest ik naar toe. Dat werd wel een lange rit. Constant was hij te druk etc. Maar een geniale arts wil iedereen wel. Op Curaçao is een te kort aan hele goede artsen, dus hij springt vaak bij in het ziekenhuis tegenover zijn kliniek. Mij werd het advies gegeven dat ik een boek moest meenemen als ik naar hem toe ging. Dat heb ik dus gedaan, want het was een goede raad, je zit er zeer lang. Wat ik heb geleerd in mijn leven is dat je geduld moet hebben en altijd vriendelijk blijven al loop rood aan van boosheid. Om het verhaal niet te lang te maken, ahum, moest ik een nieuwe knie hebben, want er zat overal kalk omheen en mijn botten zijn niet bepaald standaard. Veel slijtage dus. Maar ik ben klein dus standaard knieën er in stoppen helpt ook niet. Dus moesten er speciale gemaakt worden. Dat is gebeurt in een fabriek in Spanje via een Nederlandse firma. Gelukkig worden de knieën hier vergoed door het ziekenfonds, zowat het enige geloof ik naast een rolstoel dan. Maar dat weiger ik nog. Het heeft lang geduurd om de knieën te maken, want ze moesten perfect passen en even de knie opleggen om te meten is niet een optie. Dat wordt gedaan met foto's en veel gemeet en dan maar hopen dat het goed gaat. Probleem was ook het afknijpen van het bloed als er geopereerd zou worden. Ik heb hele korte krome benen, dus het bovenbeen is niet zo lang.
30 september was het zover. Ik was helemaal niet bang, had alleen maar voor ogen dat ik straks geen pijn meer heb. De operatie duurde wat langer dan gepland, een arts uit Nederland hielp een handje. Maar kwart voor drie, er hing een klok in de operatiekamer, werd ik gewekt, wauw wat was dat moeilijk om die ogen open te houden. Maar een half uur later was alles prima. Ik wilde eigenlijk wel al naar huis. Gekkie hé? Ik voelde nog niets aan mijn been natuurlijk. Mijn ouders stonden op mij te wachten.
Ik kreeg zo'n zuurstofslangetje in mijn neus, lekker fris zeg. Het kalk en de knie heeft de chirurg in een potje gestopt, een kilo kalk kwam uit mijn knie, wauw. De operatie duurde wat langer omdat de chirurg tot de ontdekking kwam dat ik wat kniebanden mistte en heeft wat spieren verlegd zodat ik meer stabiliteit zou krijgen. Ik heb 10 dagen in het ziekenhuis gelegen, Taams Kliniek geweldig ziekenhuis, lieve zusters. Ik moest daarna wel 7 weken in het gips, nou dat vond ik minder. Had ik niet op gerekend, maar ja geduld is een schone zaak.
Nou een jaar later loop ik weer als een kieviet, alleen het buigen gaat minder. helaas. De andere knie moet ik ook nog, maar daar heb ik voorlopig geen last van. Zo dat is een epistel geworden. Binnenkort gaan we mijn auto weer tot leven wekken, is al 20 jaar oud. Ja als ik in Nederland nog had gewoond dat had ik om de 10 jaar een nieuwe bruikleen gekregen maar helaas Antillen vallen dan opeens niet meer onder Nederland.
Jammer dat Nederland niet meer doet voor gehandicapten op de Antillen, want hier worden ze nog echt weggestopt, want het is een schade voor de ouders. Belachelijk gewoon, ik ben het bewijs dat een gehandicapte veel kan. Lichamelijk gehandicapt betekent niet dat ze dom zijn!!! Gek dat ik hier wel geaccepteerd wordt, maar voornamelijk omdat ik uit Nederland kom en ze zijn mij scheuren in die auto en dan valt het kwartje. Maar de overheid hier doet niets voor gehandicapten om zich te ontwikkelen. Maar zo doen ze ook tegen mensen die niet gehandicapt zijn, lekker dom houden en zoveel graaien als het maar kan. Jammer!
Vorig jaar eind september ben ik geopereerd aan mijn knie. Daar ging een lange wachttijd aan vooraf. Ik had veel pijn in mijn knie, af en toe stond het gewoon op slot, maar Brigitte houdt altijd vol en pijn is een deel van mijn leven waar ik mee heb leren leven. Oh zielig, nee hoor! Ik ben een echte Van der Winden, een keiharde (af en toe). Maar ja op een gegeven moment had ik zelfs mijn pijnlimiet bereikt. Pijnstillers hielpen niet echt (wat ook niet hielp al die berichten dat de pijnstillers die ik slikte zoals Vioxx je eraan dood kon gaan), fysiotherapie hielp niet. Ik kreeg op een gegeven moment Indometacine, volgens mijn arts een oud middel, en het hielp beter. Maar ik kon toch niet mijn hele leven aan de pillen zitten, hou ik absoluut niet van. Dus liet ik mijn huisarts mijn doorverwijzen naar de beste orthopedische chirurg van de Cariben, Paul de Windt. Hoorde veel verhalen over hem van mijn collega die gered is door de chirurg, dus daar moest ik naar toe. Dat werd wel een lange rit. Constant was hij te druk etc. Maar een geniale arts wil iedereen wel. Op Curaçao is een te kort aan hele goede artsen, dus hij springt vaak bij in het ziekenhuis tegenover zijn kliniek. Mij werd het advies gegeven dat ik een boek moest meenemen als ik naar hem toe ging. Dat heb ik dus gedaan, want het was een goede raad, je zit er zeer lang. Wat ik heb geleerd in mijn leven is dat je geduld moet hebben en altijd vriendelijk blijven al loop rood aan van boosheid. Om het verhaal niet te lang te maken, ahum, moest ik een nieuwe knie hebben, want er zat overal kalk omheen en mijn botten zijn niet bepaald standaard. Veel slijtage dus. Maar ik ben klein dus standaard knieën er in stoppen helpt ook niet. Dus moesten er speciale gemaakt worden. Dat is gebeurt in een fabriek in Spanje via een Nederlandse firma. Gelukkig worden de knieën hier vergoed door het ziekenfonds, zowat het enige geloof ik naast een rolstoel dan. Maar dat weiger ik nog. Het heeft lang geduurd om de knieën te maken, want ze moesten perfect passen en even de knie opleggen om te meten is niet een optie. Dat wordt gedaan met foto's en veel gemeet en dan maar hopen dat het goed gaat. Probleem was ook het afknijpen van het bloed als er geopereerd zou worden. Ik heb hele korte krome benen, dus het bovenbeen is niet zo lang.
30 september was het zover. Ik was helemaal niet bang, had alleen maar voor ogen dat ik straks geen pijn meer heb. De operatie duurde wat langer dan gepland, een arts uit Nederland hielp een handje. Maar kwart voor drie, er hing een klok in de operatiekamer, werd ik gewekt, wauw wat was dat moeilijk om die ogen open te houden. Maar een half uur later was alles prima. Ik wilde eigenlijk wel al naar huis. Gekkie hé? Ik voelde nog niets aan mijn been natuurlijk. Mijn ouders stonden op mij te wachten.
Ik kreeg zo'n zuurstofslangetje in mijn neus, lekker fris zeg. Het kalk en de knie heeft de chirurg in een potje gestopt, een kilo kalk kwam uit mijn knie, wauw. De operatie duurde wat langer omdat de chirurg tot de ontdekking kwam dat ik wat kniebanden mistte en heeft wat spieren verlegd zodat ik meer stabiliteit zou krijgen. Ik heb 10 dagen in het ziekenhuis gelegen, Taams Kliniek geweldig ziekenhuis, lieve zusters. Ik moest daarna wel 7 weken in het gips, nou dat vond ik minder. Had ik niet op gerekend, maar ja geduld is een schone zaak.
Nou een jaar later loop ik weer als een kieviet, alleen het buigen gaat minder. helaas. De andere knie moet ik ook nog, maar daar heb ik voorlopig geen last van. Zo dat is een epistel geworden. Binnenkort gaan we mijn auto weer tot leven wekken, is al 20 jaar oud. Ja als ik in Nederland nog had gewoond dat had ik om de 10 jaar een nieuwe bruikleen gekregen maar helaas Antillen vallen dan opeens niet meer onder Nederland.
Jammer dat Nederland niet meer doet voor gehandicapten op de Antillen, want hier worden ze nog echt weggestopt, want het is een schade voor de ouders. Belachelijk gewoon, ik ben het bewijs dat een gehandicapte veel kan. Lichamelijk gehandicapt betekent niet dat ze dom zijn!!! Gek dat ik hier wel geaccepteerd wordt, maar voornamelijk omdat ik uit Nederland kom en ze zijn mij scheuren in die auto en dan valt het kwartje. Maar de overheid hier doet niets voor gehandicapten om zich te ontwikkelen. Maar zo doen ze ook tegen mensen die niet gehandicapt zijn, lekker dom houden en zoveel graaien als het maar kan. Jammer!
Abonneren op:
Posts (Atom)
